Menu

Joan Navarro traduce a Ricardo Gil Soeiro

Ricardo Gil Soeiro nació en Tabuaço, Portugal, en 1981. Es profesor en la Facultad de Letras de la Universidad de Lisboa. Autor de los libros de poesía, O Alfabeto dos Astros (2010), Caligraphia do Espanto (2010), Labor Inquieto (2011), Da Vida das Marionetas (2012), Bartlebys Reunidos (2013), Pirilampos (2022) y Lições da Miragem (2024). Autor de los ensayos Gramática da Esperança (2009), Poéticas da Incompletude (2017), Volúpia do Desastre (2019) y O Enigma Claro da Matéria (2019). Los poemas traducidos pertenecen a Pirilampos, Assírio & Alvim, 2022.

Gladys Mendía 1 año ago 97
Compartir:

Ricardo Gil Soeiro nació en Tabuaço, Portugal, en 1981. Es profesor en la Facultad de Letras de la Universidad de Lisboa. Autor de los libros de poesía, O Alfabeto dos Astros (2010), Caligraphia do Espanto (2010), Labor Inquieto (2011), Da Vida das Marionetas (2012), Bartlebys Reunidos (2013), Pirilampos (2022) y Lições da Miragem (2024). Autor de los ensayos Gramática da Esperança (2009), Poéticas da Incompletude (2017), Volúpia do Desastre (2019) y O Enigma Claro da Matéria (2019). Los poemas traducidos pertenecen a Pirilampos, Assírio & Alvim, 2022.

1

Não me parece que o pirilampo extraia grande vantagem do facto incontornável de ser uma das maravilhas mais fenomenais deste circo, e no entanto basta supor nele uma consciência para compreender que, sempre que a sua barriga se acende de luz, ele deve sentir uma espécie de sensação de privilégio.

Julio Cortázar, O Jogo do Mundo

Somos nós as criaturas que,
no inusitado bailado da floresta,
geram mais furor – assombro
que todos acorrem para ver.
Como explicar que nem
a centopeia de mil patas,
nem o truque barato da lagarta,
superam tamanha pirotécnica proeza?
Cotejadas ao nosso subtil fogo-de-artifício,
até as extravagantes acrobacias da libélula
ficam muito aquém de um tal prodígio.
Já pouco espanta a milenar perícia das aranhas
e a todos aborrece o prepotente canto da cigarra.

Mera minhoca que cintila,
não é porém sem orgulho que nos pertence a noite,
dentro de nós deflagrando um incêndio em miniatura.
É esta a pequena glória de um reino encantado.
Nascer, brilhar, morrer: e isso é um tesouro.

1

No me parece que la luciérnaga extraiga mayor suficiencia del hecho incontrovertible de que es una de las maravillas más fenomenales de este circo, y sin embargo baste suponerle una conciencia para comprender que cada vez que se le encandila la barriguita el bicho de luz debe sentir como una cosquilla de privilegio.

Julio Cortázar, El juego del mundo

Somos nosotros las criaturas que,
en el insólito ballet del bosque,
producen más entusiasmo — asombro
que todos acuden a ver.
¿Cómo explicar que ni
el ciempiés de mil patas,
ni el truco barato de la oruga,
superen esta pirotécnica proeza?
Confrontadas con nuestro sutil fuego de artificio,
incluso las extravagantes acrobacias de la libélula
quedan muy lejos de un tal prodigio.
Ya sorprende poco la milenaria pericia de las arañas
y a todos aburre el prepotente canto de la cigarra.

Simple gusano que centellea,
pero no es sin orgullo que nos pertenece la noche,
dentro de nosotros ocasionando un incendio en miniatura.
Es ésta la pequeña gloria de un reino encantado.
Nacer, brillar, morir: y eso es un tesoro.

7

Pronuncio em voz alta o teu nome em brasa –
a morte, sem pressas, vem deitar-se comigo.

7

Pronuncio en voz alta tu nombre ardiente—
la muerte, sin prisas, viene a acostarse conmigo.

8

É um império
essa luz que se apaga
ou um pirilampo?

Jorge Luis Borges, A Cifra

Diz-me se ainda somos
a mesma boca incontestável,
húmido esconderijo onde
mútuas línguas se desejam.
Diz-me se permaneço tácito fantasma,
vagueando sem guião pelos labirintos
dos bosques mais secretos.
Diz-me se sou actor desperto
numa peça pouca exacta onde
incessantes cenas se repetem sem sentido.
Como posso eu amar se só
existo em fingido desacerto?
Diz-me se ainda habito o paraíso dos sentidos
ou se me apaguei do teu catálogo de desejos.
Diz-me se ainda pertenço à lista dos eleitos
ou se apenas me resta o exílio da saudade.
Um só relance bastaria para me libertar
da ameaça vaga de garras caprichosas:
o inferno de não saber quem somos.
Assim votado a incógnito desdém,
cabe-me deixar vencer pela tortura,
tendo por vingança o último verso de um poema.

8

¿Es un imperio
esa luz que se apaga
o una luciérnaga?

Jorge Luis Borges, La cifra

Dime si aún somos
la misma boca incontestable,
húmedo escondrijo donde
mutuas lenguas se desean.
Dime si permanezco tácito fantasma,
vagando sin guion por los laberintos
de los bosques más secretos.
Dime si soy actor despabilado
en una obra poco exacta donde
incesantes escenas se repiten sin sentido.
¿Cómo puedo yo amar si sólo
existo en fingido desacierto?
Dime si aún habito el paraíso de los sentidos
o si he desaparecido de tu catálogo de deseos.
Dime si aún pertenezco a la lista de los elegidos
o si sólo me resta el exilio de la añoranza.
Un vistazo bastaría para librarme
de la amenaza vaga de garras caprichosas:
el infierno de no saber quién somos.
Así destinado a incógnito desdén,
me toca dejarme vencer por la tortura,
teniendo por venganza el último verso del poema.

11

Há quem se deite
em fogo
para morrer.

Pois eu sou
como o vagalume:
– só existo
quando me incendeio.

Mia Couto, Vagas e Lumes

Que querem que vos diga?
Que fui cantor sem razão nem rima?
Que fui grito extinto calado por ninguém?
Que fui feliz por um só instante?
Que fui caos subtraído ao tecido do mundo?
Que vi a mais cega pérola no fundo do abismo?

Terríveis as palavras:
dóceis, devastadas,
todas têm os seus segredos.

11

Hay quien se lanza
al fuego
para morir.

Pues yo soy
como la luciérnaga:
—sólo existo
cuando me incendio.

Mia Couto, Vagas e lumes

¿Qué queréis que os diga?
¿Que fui cantante sin razón ni rima?
¿Que fui grito extinto callado por nadie?
¿Que fui feliz por solo un instante?
¿Que fui caos sustraído al tejido del mundo?
¿Que vi la perla más ciega en el fondo del abismo?

Terribles las palabras:
dóciles, devastadas,
todas tiene sus secretos.

14

O mundo dos pirilampos
invadiu minha lembrança.

E um coração pequeno
vai-me brotando nos dedos.

Federico García Lorca, Prelúdio

De mim só me lembro
de um segredo turvo,
sem culpa e sem enredos,
no poço sombrio da infância.
Suponho que existir é isto:
sucumbir, impiedosamente,
ao musgo podre da memória.
O lago deixando adivinhar o zumbido
de insetos que disputam, sem saberem,
o mudo brilho das estrelas.
Comovo-me com tais prelúdios.
Muitos nomes tem o princípio do mundo.
As flores negras, conchas transparentes
cuspidas pelo azul soluço das ondas,
fazendo companhia à minha sombra assustada.
Trazíamos o infinito pelas mãos imaculadas.
Um labirinto de pegadas ilegíveis.

Mas tudo isto são apenas palavras,
errantes murmúrios que nada,
nada podem contra o indizível.

14

El mundo de las luciérnagas
ha invadido mis recuerdos.

Y un corazón diminuto
me va brotando en los dedos.

Federico García Lorca, Preludio

De mí sólo recuerdo
un secreto turbio,
sin culpa y sin intrigas,
en el pozo sombrío de la infancia.
Supongo que existir es esto:
sucumbir, impiadosamente,
al musgo podrido de la memoria.
El lago dejando adivinar el zumbido
de insectos que se disputan, sin saberlo,
el mudo brillo de las estrellas.
Me conmuevo con tales preludios.
Muchos nombres tiene el principio del mundo.
Las flores negras, conchas transparentes
esculpidas por el azul sollozo de las olas,
haciendo compañía a mi sombra espantada.
Llevábamos el infinito cogido por las manos inmaculadas.
Un laberinto de pisadas ilegibles.

Pero todo eso no son más que palabras,
errantes murmullos que nada,
nada pueden contra lo indecible.

JOAN NAVARRO nació en Oliva, País Valenciano-España, en 1951. Profesor de Filosofía en un Instituto de Educación Secundaria. Poeta y narrador en catalán, y traductor. En 2024 publicó Salvatge! Poesia completa 1974-2024 editado por la Institució Alfons el Magnànim. Ha traducido al catalán Amado mio (1986 y 2022) y Romàns (2024) de P. P. Pasolini; Esfera. Una antologia (2010) y Poesia completa de Orides Fontela (2018); Després del diluvi i altres poemes de A. Moura, (2013), Vorejant el caos de M. Colares (2013), a pé / a peu de Veronika Paulics (2018), Ben mirat, el que la senyora Blum voldria és conèixer el lleter de P. Bichsel (2023), La Cridòria, confusió de veus (2020) y L’alcohol dels estats intermedis (2021) de Gladys Mendía, y, con O. Monsonís, Ossos de sípia, de Eugenio Montale (1988 i 2021), y Poemes a Beny de F.T. Marinetti (2022). Es editor de la revista electrónica sèrieAlfa.